منظومه ما چگونه شکل گرفت؟
منظومه شمسی، فضای بسیار کوچکی است بر روی لبه داخلی یکی از بازوهای کهکشان راه شیری . این منظومه ،یک منظومه تک ستاره ای است که  تنها ستاره آن خورشید است .  خورشید هم از نظر اندازه یک ستاره متوسط  محسوب می شود . 8 سیاره ، اعضای اصلی آن را تشکیل می دهند که  در این میان ، عطارد ، زهره ، زمین و مریخ که 4 سیاره اول از لحاظ نزدیکی به خورشید هستند ، سیاراتی  از نوع خاکی و مشتری ،  زحل ، اورانوس  و نپتون  که به ترتیب  در رده های بعدی فواصل هستند ،سیاراتی گازی  به شمار می آیند.  خورشید  بزرگترین جسم منظومه شمسی است که بییشترین جرم این منظومه را نیز داراست . مشتری بزرگترین سیاره منظومه شمسی است که دارای بیشترین تعداد قمر است .  زمین تنها سیلره این منظومه است که دارای حیات هوشمند است .  سایر سیارات دارای شرایط لازم برای داشتن حیات نظیر : جو ، فاصله متناسب با خورشید و  ....  نیستند. از سیاره زمین  به بعد ، هر سیاره دارای تعدادی قمر است .  علاوه بر این اقمار ،  تعداد زیادی سیارک های خرد نیز  در این منظومه  حضور دارند که اکثر آن ها بر روی کمربند سیارک ها که  بین مریخ و مشتری وجود دارند به سر می برند. از دیگر ساکنان این منظومه می توان به دنباله دارها اشاره کرد که دارای مدار مشخصی هستند و همانند سیارات به دور خورشید می چرخند.
 
در مورد چگونگی تشکیل منظومه شمسی سه نظریه اصلی وجود دارد :
1- نظریه سحابی: این نظریه را درسال 1755 امانوئل اکانت و درسا ل 1796 لاپلاس مطرح کردند.  بر طبق این نظریه منظومه شمسی از ابر یا سحابی  تشکیل شده است که  تحت تاثیر جاذبه گرانشی به شکل امروز درآمده است .
2- نظریه چامبرلین - مولتن: نظریه ای که این دو دانشمند در سال 1900 اظهار داشتند بر این شکل بود که ،  منظومه شمسی  بر اثر گذر یک ستاره دیگر از کنار خورشید بوجود آمده .   بر اساس این نظریه مواد درون خورشید بر اثر رویارویی  با ستاره  دیگر به  سمت فضای خارج کشیده شده و بر اثر متراکم شدن به سیاره های خرد و سپس به یکدیگر  پیوسته و تبدیل به سیاره های کنونی شدند .
3- نظریه ابرغباری :  این  نظریه  در طی  سال های  1940   تا   1955  توسط  کارل  ویزساکر ، هارولد سی .اوری و جرارد کویپر مطرح گردید .  این دانشمندان اظهار داشتند منظومه  شمسی ازابری شامل گاز و غبار که به کندی می گردد  به این صورت تشکیل شده که چرخش در قسمت مرکزی ابر به کندی  و هرچه  فاصله  از این نقطه بیشتر شود سرعت  چرخش  نیز  بیشتر  می شود و در نهایت  منظومه شمسی از انقباض این ابر بوجود آمده است  . 
 

همچنین مشاهده کنید: فرضیه های پیدایش منظومه شمسی